S01:E06 Geven doet goed: hoe vrijwilligerswerk en doneren bijdragen aan je geluk
Wist je dat geven – of het nu tijd, talent of een bloeddonatie is – niet alleen anderen helpt, maar ook jouw eigen geluk vergroot? In deze aflevering van op goed geluk duiken we in de kracht van geven. We praten met Isabelle Bouckaert, HR-professional en fulltime vrijwilliger bij het Rode Kruis. Ze deelt inspirerende verhalen over bloedinzamelingen, het Rode Kruis en waarom je van een pleisteractie gelukkiger wordt dan je denkt. Plus: we horen van gelukszoeker Goran hoe hij anderen wist te overtuigen om ook te geven.
Onze gast
Isabelle Bouckaert is HR-freelancer en al meer dan 20 jaar actief als vrijwilliger bij het Rode Kruis Vlaanderen. Isabelle is een echte verbinder: of het nu via bloedinzamelingen, pleisteracties of als ambulancier is, ze helpt mensen met een glimlach en zonder verwachtingen.
Wat komt aan bod?
✅ Waarom geven gelukkig maakt (en dat dat wetenschappelijk bewezen is)
✅ De magie van bloedinzamelingen: van bloedgevers tot bloedgeversvrienden
✅ De persoonlijke verhalen achter vrijwilligerswerk: wat haal je eruit?
✅ Praktische tips om zelf te starten met doneren of vrijwilligerswerk
✅ Een oproep: doe iets, al is het klein. Begin gewoon.
Timestamps
[01:43] – Isabelle over 20 jaar vrijwilligerswerk en impact maken via het Rode Kruis
[04:31] – Waarom het aantal bloeddonoren daalt (en hoe jij kan helpen)
[06:44] – Bloed geven én pintjes drinken: het onverwachte sociale aspect
[09:34] – Hoe Isabelle in het vrijwilligerswerk rolde (en waarom ze bleef)
[16:45] – Waarom helpen helpt: wat de wetenschap zegt over geven en geluk
[22:07] – Hoe een pleisteractie bijdraagt aan een nieuwe ziekenwagen
[28:30] – Vrijwilligerswerk: de motivaties van mensen en wat het hen oplevert
Wil jij zelf meedoen?
We zijn nog steeds op zoek naar nieuwe gelukszoekers! Wil jij experimenteren met gelukstips en jouw ervaringen delen in de podcast? Meld je aan via onze pagina voor gelukszoekers.
Ben je enthousiast over deze aflevering of wil je iets delen?
Laat van je horen via ons antwoordapparaat of stuur ons een bericht via hallo[at]opgoedgeluk.org.
Bronnen & vermeldingen
📖 The New World Book of Happiness – Leo Bormans
🌍 Rode Kruis Vlaanderen – geef bloed
🌍 Rode Kruis Vlaanderen – word vrijwilliger
🌍 Rode Kruis Vlaanderen – opleidingen eerste hulp
🌍 Rode Kruis Vlaanderen – doe een gift
🌍 JCI Vlaanderen
📱Onze instagram – opgoedgeluk.podcast
We bedanken Humgy Coworking en Pavlov voor het gebruik van ruimte en materiaal.
Wil je dat anderen onze podcast ook ontdekken? Laat dan zeker even een review of rating na op Spotify of Apple Podcasts.
-
00:13 Welkom bij op goed geluk, de podcast voor meer positiviteit en geluk. Geen kant en klare antwoorden, maar eerlijke gesprekken over werk, leven en alles daartussenin.
Ik ben Yvonne. Als trainer en coach help ik bedrijven en teams om werkgeluk en welzijn te vergroten. Ik ben een grote fan van de positieve psychologie en vind het heerlijk om mensen te zien floreren.
00:35 En ik ben Joy. Ik ben een creatieve generalist en gefascineerd door mens en cultuur. Ik kan me echt blijven verwonderen over het leven en de vele kleine gelukjes. Vandaag stellen we een vraag die steeds belangrijker wordt. Kunnen we gelukkig zijn zonder altijd maar meer te consumeren of te presteren? Wat als echte vervulling zit in zingeving, verbondenheid en iets betekenen voor anderen?
01:03 Daarom praten we vandaag met iemand die dat elke dag belichaamt. Isabelle Bouckaert is HR-freelancer met een rijk parcours in rekrutering, ontwikkeling en strategie. Maar naast haar professionele werk is ze al meer dan 20 jaar actief als, misschien bijna fulltime vrijwilliger bij het Rode Kruis Vlaanderen, waar ze al jarenlang afdelingsvoorzitter en ambulancier is.
01:26 Isabelle gelooft in impact maken, in de kracht van oprechte betrokkenheid, of dat dat nu via werk is of via vrijwilligerswerk. Haar verhaal gaat over verbinden, helpen en betekenis geven aan je tijd en talenten. Isabelle, super welkom in onze podcast.
01:43 Dank je wel. Blij om hier te zijn.
01:46 Isabelle, vandaag, is de insteek over iets dat belangrijk is. Dat is voor het rode kruis ook belangrijk . De insteek gaat over doneren, geven. De naam van het artikel is belangrijk. Ze hebben onderzocht of mensen die bloed geven gelukkiger zijn dan anderen. Want het is wel iets dat je doet zonder dat je onmiddellijk, de wederkerigheid van de impact van mijn goede daad is niet onmiddellijk zichtbaar. Je geeft bloed en je weet niet waar of bij wie dat terechtkomt.
02:24 Ik ben ervan overtuigd aan de glimlach te zien van de donoren op het einde van het bloedgift dat ze gelukkiger zijn.
02:28 Voilà podcast klaar.
02:34 Je ziet er wel veel, hè, op een jaar.
02:37 Ja, klopt. Lokaal hebben wij 32 bloedinzamelingen. Dat zijn de mobiele collecties die georganiseerd worden door onze plaatselijke afdeling Waregem-Anzegem.
En dan hebben we ook nog een aantal bedrijven die ook bloedinzamelingen organiseren. Op een bepaald moment, vanuit een aantal medewerkers een idee gekregen of zullen we dat niet eens op het werk doen, dan moeten wij ons niet verplaatsen. Dan komen ze naar hier. En dat heeft wel een succes gekend. Dus we hebben zo een aantal bedrijven, sportclubs, die dat organiseren en daar gaan we ook naartoe. Dus vandaar dat we aan 32 op jaarbasis komen.
En ik denk dat we in Anzegem natuurlijk ook een beetje kijken naar de populatie. We zitten gemiddeld rond de vijftig donoren per collecte. Kijken we naar Waregem en omgeving, dan zitten we al meer tussen de zeventig en de honderd. Soms gaan we er ook een beetje boven. Maar dat is al heel goed en daar zijn we heel blij mee uiteraard.
Want het wordt allemaal wel effectief gebruikt. Ook al weet je niet waar het naartoe gaat. Niet exact dan toch. Weet je toch dat het enerzijds naar ziekenhuizen gaat voor mensen die op een of andere moment in een leven bloed nodig hebben. En anderzijds wordt een ander deel ook gebruikt om hun geneesmiddelen te maken daarmee.
04:06 Maar als ik het jou zo hoor vertellen ook, dan is er wel een groeiende... Een groeiend bewustzijn rond belangrijkheid als bedrijven al zeggen, ja, maar wij vinden dat wel belangrijk, kom maar bij ons. Dan kunnen onze medewerkers bloed geven zonder dat ze daar extra veel tijd moeten steken.
Voelen jullie dat het aantal bloeddonoren toegenomen is de laatste jaren?
04:31 Eigenlijk niet. Integendeel. Eerder afgenomen. Ja, maar wij denken dat corona daar ook wat voor een stukje tussen zit. De bloedinzamelingen konden toen doorgaan. En sindsdien werken we sowieso op afspraak. Waardoor de mensen zeker zijn van een plek en dat ze niet moeten wachten tot een uur later om uiteindelijk op dat bed te gaan liggen.
Dus ze weten dat als ik op dat tijdstip binnenkom, dan lig ik een kwartier later op dat bed, wat dat vroeger niet zo was. En dan wel wat klachten soms van donoren die dikwijls terug naar huis gingen, omdat het te lang wachten was. En dan is de vraag van, komen ze nog terug of niet meer. Maar ik denk dat de covidperiode toch wel voor veel mensen een impact gehad heeft. En het is niet extreem minder voor ons dan niet. Maar algemeen, als we de cijfers van Rode Kruis Vlaanderen bekijken, dan is het toch wel lichtjes gedaald.
Dus vandaar de vele oproepen, inderdaad. De bloedvoorraad staat laag. Kunnen jullie massaal komen doneren?
05:40 Ik krijg ook SMS'jes, en brieven, want ik heb blijkbaar een zeldzame bloedgroep. Dus de voorraad van mijn eigen bloedgroep is altijd blijkbaar redelijk laag. Ik heb A-negatief en negatief is wel een... Dus ik denk dan ook altijd van wat er met mij gebeurt. Ik kan niet elk soort bloed ontvangen.
Dus ik ben ook altijd blij aan een andere kant dat er nog meer mensen bloed geven. In het artikel staat dat mensen ook verschillende motivaties hebben om bijvoorbeeld bloed te geven. Er is een intrinsieke motivatie of ik wil wel helpen en misschien ook in mijn geval een beetje egoïstisch, want als ik iets tegenkom, dan wil ik eigenlijk ook wel dat er genoeg bloedvoorraad is. Maar ook een extrinsieke motivatie van het is een beetje status of het is wel fijn om dat te delen. Ik zet ook altijd een story op Instagram als ik bloed aan het geven ben. Iedereen moet bloed geven. Zie jij daar een verschil of heb jij daar zicht op? Waarom geven mensen bloed?
06:44 Ik denk de gezelligheid op zich, op een bloedinzameling, dat dat ook al veel doet. Heel veel mensen komen samen met vrienden bloed geven. En dat is zo hun momentje, één keer om de drie maanden om met de maten een pintje te komen drinken op de bloedinzameling. Weliswaar na het bloedgeven.
En de regels zijn daar natuurlijk ook een stukje strenger geworden. Maar het is gewoon dat samen zijn achteraf dat wel doet.
07:15 Dat is het laatste waaraan ik zou denken dat mensen dat doen voor de gezelligheid. Ik moet dan gelijk aan Goran denken. Onze gelukszoeker. Die is er in geslaagd om twee mensen te overtuigen. Laten we daar eens even naar luisteren.
07:34 Ik geef namelijk al meer dan zes jaar bloed, en bloedplasma en plaatjes, en ik vond het wel leuk om deze maand iets actiever bloed en plasma te geven. Mijn frequentie ligt al twee weken, dus dat is het maximale, maar ik heb twee keer iemand meegenomen, dus dat was zeer fijn.
Ik heb dan ook iemand aangespoord om bloed of plasma te geven, maar ik had ook een leuke tijd met deze persoon, waarbij er ook wel veel gebabbeld is. Dus het was inderdaad tijd geven en bloed geven, dus allebei iets nobel, waarbij dan onze vriendschap hechter is geworden maar ook dat we iets teruggeven aan de maatschappij, dus dat was wel zeer fijn.
08:24 Dat is leuk, hoe hij die connectie maakt. Dus iets goed doen en ook samen gezellig zijn.
08:30 Wat een inspiratie. Ik zou bijna zelf gaan. Ik heb dat nog nooit gedaan. Bij mij vinden ze mijn aders nooit. Ik vind het ook een eng idee.
Ik denk dan dat ze bijvoorbeeld zien als je een ijzertekort hebt. Ik denk dan: wie weet wat ze allemaal gaan vinden. Uit angst doe ik het niet. Het is niet alles, hè.
08:53 Ik denk dat je wel af en toe naar de huisarts gaat voor een bloedonderzoek. Die zou dat dan ook wel ontdekken.
09:00 Ja. Oké, dit is een andere podcast aflevering. Maar ik snap dat wel. Ik heb daarnet ook verteld voor de opname.
Ik geef al bloed sinds dat ik 18 ben. Mijn papa ging altijd bloed geven. En vanaf dat ik 18 ben, was dat iets dat we samen deden. Dat was echt wel. En dan kwam ik daar mensen van mijn school tegen en snap ik dat ergens wel. En ik zie bij mijn lokaal ook, als ik lokaal ga bloed geven, dat is inderdaad dat. Daar zit de hele tafel samen en die zijn gezellig. Eigenlijk een leuke manier om te verbinden, toch?
09:34 Er zijn zelfs mensen die elkaar leren kennen op een bloedinzameling en die dan telkens weer aanspreken op de volgende bloedinzameling en die zo zelfs vrienden worden door bloed te geven.
09:45 En koppels ook soms?
09:46 Ja, dat heb ik nu nog niet...
09:49 Misschien. Bij deze een oproep. Ben jij de luisteraar die.... Dat wist ik niet. Misschien ook wel leuk om te weten hoe ben jij daarmee begonnen. Want je bent vrijwilliger bij het Rode Kruis.
10:02 Ja, een speciaal verhaal, ik ben in een vriendenkring terechtgekomen en op dat moment waren ze zo'n beetje op zoek naar een nieuwe voorzitter. En hadden ze mij gevraagd van, we eigenlijk op zoek waren naar iemand jong en dynamisch die zo wat nieuw leven in onze afdeling kan blazen, zou je broer dat niet zien zitten. En dan dacht ik van: oei, mijn broer, ik denk het niet. Nee, dat was totaal niet aan hem besteed, zo iets.
Ja, mijn broer niet, maar mijn pa is wel op pensioen, zou dat een oplossing kunnen zijn? Oké, zo gezegd zo gedaan. Vader is voorzitter geworden, in april 2000, was dat. En dan in februari 2001 hebben mijn ma en en ik een cursus EHBO gevolgd, de cursus helper bij het Rode Kruis. We waren geslaagd en ondertussen zaten we daar al zo'n beetje in, mijn pa was bijna een jaar voorzitter en we waren al mee geweest naar een vergadering, we waren al naar een nieuwjaarsfeest geweest en dat was eigenlijk wel tof. En dan dacht ik, ja, ik ga dat doen, ik ga gewoon mee op evenementen om daar de medische hulpverlening te doen.
En ik zie wel, nu, je moet weten, ik kon niet tegen bloed. Nog altijd niet. Maar je leert ermee omgaan. Gelukkig. Ja, toch wel. Dus ja, eigenlijk een beetje door omstandigheden in gerold. En ja, we zijn 24 jaar later. Ondertussen alleen maar actiever en actiever.
11:59 En wat doe je dan zo het liefste bij het Rode Kruis? Omdat je zegt, ja, want eigenlijk, we zien mensen van het Rode Kruis op allerhande gelegenheden en we zien ze ook, denk ik, heel vaak niet.
Of we zijn ons er niet van bewust, misschien.
12:15 Ja, er gebeurt heel veel achter de schermen ook. Dus alle mensen die je ziet op een bloedinzameling bijvoorbeeld. Toch degenen die de cadeautjes en de bar doen, zijn vrijwilligers van de lokale afdeling .
En dan heb je de evenementen waarop we aanwezig zijn, daar zie je ons meestal wel. Dat is wel iets fluorescerend dat we aanwezig zijn. En dan hebben we onze cursus, de eerste hulp die we organiseren, ook daar, dat zijn onze vrijwilligers die daar zorgen dat die zaal klaar staat, zorgen dat de cursus georganiseerd is en voor de administratie instaan. En daarnaast, dus dat zijn de meest zichtbare, we hebben nog onze uitleendienst ook, waarbij we ziekenhuisbedden, krukken en rolstoelen enz, ook dat zijn allemaal onze vrijwilligers. Dus meestal dat zijn de zichtbare, maar niet altijd even opvallend. En daarnaast heb je dan ook nog de andere functies, zoals in elke vereniging. Je hebt je voorzitter, je hebt je secretaris, je hebt je penningmeester, we hebben onze econoom. Dus er gebeurt inderdaad wel nog heel veel achter in de schermen ook.
13:26 En ik ga nog even terugkomen op de vraag: wat doe jij het liefst?
13:31 wat doe ik het liefst, dat is eigenlijk moeilijk, want ik ben met zodanig veel bezig en ik vind het eigenlijk allemaal leuk. Ik ben nu ook bezig met het lesgevers traject om lesgever eerste hulp te worden. Dus ook dat is nu zo, ja, een beetje mijn ding aan het worden.
13:52 Omdat het heel divers kan gaan, dat het jou ook blijft boeien?
13:58 Waarschijnlijk wel. En ook het medische, dit interesseert mij enorm, als ambulancier.
We hebben eigenlijk onze 112-badge, dus we zeggen dat we op jaarbasis 24 uur bijscholing moeten volgen en dat we om de 5 jaar opnieuw ons examen moeten doen om terug ons brevet te krijgen als ambulancier. Je ziet daar echt massa's thema's van medische hulpverlening en dat boeit mij enorm. Ik ben er zo in geïnteresseerd en ik kan nog altijd niet tegen bloed, maar ondertussen weet ik wel als er zich iets voordoet hoe ik daar moet mee omgaan. En dat is zo'n goed gevoel dat je weet, als er hier nu iets gebeurt, dan kan ik helpen.
14:47 Ja, inderdaad. De insteek van het artikel en de podcast was dat bloed geven. Maar de wetenschap zegt ook dat het niet bloedgeven is alleen. Het gaat erover dat we iets geven, dat we iets doneren zonder daar iets terug te verwachten.
Dat is de definitie van doneren. Je kunt tijd doneren, je kunt spullen doneren, je kunt geld doneren. Het gaat erover dat dat wel wat betekenis geeft, voldoening aan de ene kant, maar ook betekenis voor een maatschappij ofzo. Is dat ook wat jij eruit haalt, of wat je misschien ziet bij andere vrijwilligers in de afdeling?
15:29 Ja, ik denk dat toen ik 20 jaar was en startte binnen het Rode Kruis, dat dat toen nog niet een insteek was, dat was ook gewoon deel om bij mijn vriendje te zijn. Maar gaandeweg begin je wel te beseffen welke impact dat het Rode Kruis binnen de maatschappij heeft. En als mensen jou dat dan nog eens extra benadrukken van, ah, dank je wel, voor wat je doet, dan, ja, besef je wel dat er enorm veel voldoening zit daarin, dat je mensen aan het helpen bent. Het is een vanzelfsprekendheid geworden voor mij na zoveel jaren. Maar toch doet het iets als je een dankjewel krijgt van iemand die je geholpen hebt. Of als er na een cursus eerste hulp mensen zijn die spontaan vragen wat ze moeten doen om lid te worden. Dat was wel leuk.
16:25 Daar zit geen slijt op het wennen van de dankbaarheid van de mensen. Mooi, hè?
16:31 Ik las afgelopen week een leuke quote van Maud Vanhauwaert, schrijfster, die zei, er zit een boeiende dualiteit in hulpvaardigheid. Je helpt immers ook jezelf aan een goed gevoel.
16:45 Dat is wel zo, dat mensen graag helpen. Dat is ook bewezen. We weten dat de wetenschap en zeker de positieve psychologie dat weet als we iets kunnen geven, als we een betekenisvol leven hebben, als we iets kunnen geven aan de maatschappij, dat dat een enorme impact heeft op ons eigen welzijn, op onze eigen gezondheid ook. Het zorgt voor iemand, ze hebben daar een experiment mee gedaan. Mensen in een woonzorgcentrum hebben ze een plantje gegeven om voor te zorgen. En door dat zorgen voor, die namen dat ook serieus , konden die mensen daar een beter welbevinden opmerken. Dus het simpel zorgen voor een plantje geeft mensen wel betekenis.
Dus als we dat op grotere schaal doen of planten, dat is uiteraard iets leuks, maar hoe kunnen we voor mensen en mensenlevens redden in dit geval? Maar ook als leesmama je tijd doneren in de klas of helpen bij een andere vrijwilligersorganisatie of in je sportclub of wat dan ook, dan word je daar eigenlijk... dan werk je aan uw eigen geluk, aan uw eigen welzijn.
18:02 Het zit ook in kleine dingen, als we op een festival staan. En er is iemand van de aanwezigen waarvan de blaar op de voet plots opspeelt. Ja, die komen gewoon een plakkertje vragen bij ons, maar je helpt die mensen daar wel mee. En dan zijn die terug gelukkig om naar dat festival te gaan.
Dan kunnen die weer tot een gat in de nacht verder. En dat is maar een simpel plakkertje dat je gegeven hebt. Maar uiteindelijk geeft dat ook een gevoel dat die mensen weer blij naar het festival gaan en het hoeft geen festival te zijn, dus op allerlei evenementen. Al is het maar iets kleins waar je mee verveeld zit. Ja, dan kunnen we misschien wel helpen.
18:50 En als dat met heel veel liefde gegeven is, en dat geloof ik wel ook wel, dat de mensen die daar staan ook echt wel leuk vinden en dat graag doen, dat is ook iets dat werkt op ons pijncentrum. Dat heb je direct minder pijn als je veel liefde ervaart.
Dat is ook wel bewezen. Dus dat is wel ook een interessante. Plakkers, Isabelle. Plakkers. We hebben er... onlangs, zag ik inderdaad. En ik zag een mooie foto van jou, de pleisteractie. Dat is ook iets dat terugkomt van het rode kruis. En dat is ook wel, eigenlijk sluit dit naadloos aan, want de mensen geven 10 euro, krijgen een paar mooie pleisters terug. Maar we weten allemaal al, de waarde van die pleisters gaat niet daarom, het gaat erover dat we daar iets geven en dan iets voor terug krijgen. Hoe heb jij dat ervaren?
19:42 Ja, ik ben niet zo commercieel ingesteld. Dus die pleister verkoop is voor mij wel een serieuze drempel om te overwinnen, vooral om die eerste keer de vraag te stellen van "pleister van het Rode Kruis, alsjeblieft?" Maar goed, een keer dat je vertrokken bent, ben je vertrokken. En ik stond dit jaar aan een winkel, niet op een kruispunt. En ja, ik denk dat mijn tafel waarschijnlijk nog niet volledig opgesteld is. En de eerste was er al om een pleister te kopen. Dus ja, dat geeft onmiddellijk wel een vertrouwd gevoel terug. En dan zag ik het wel zitten. Dat was de drempel weg en dan was het oké. We gaan ervoor.
Wij hadden 6500 pleister besteld dit jaar. Dus ja, het was wel een uitdaging om ons doel te bereiken. Maar we hadden goede redenen. We hebben een nieuwe ziekenwagen besteld. Gewoon ter info, onze ziekenwagen kost 145.000 euro. Dus dat is wel een serieuze hap. Dus die pleisteractie is voor ons als lokale afdeling enorm belangrijk, omdat dat volledig ten goede komt van de lokale werking. En alle lokale afdelingen, alle plaatselijke afdelingen, die staan volledig zelf in voor het doen draaien van hun afdeling. Dus als wij een ziekenwagen moeten kopen, dan moeten wij dat zelf betalen. En als wij kledij moeten kopen, dan moeten wij dat zelf betalen. Alle medische materiaal om de koffers die we meenemen op preventieve hulpacties, op evenementen. Om dat aan te vullen, moeten we allemaal zelf kopen.
21:27 Ik wist niet dat de omzet van die stickeractie daar naartoe ging. Dat dat echt lokaal was.
21:32 Enkel en alleen lokaal. Dus we vinden het ook belangrijk om dat ook meer en meer te duiden. Rode Kruis Vlaanderen had er ook wat perscampagnes opgezet. Zodanig dat het op de eerste dag van die pleister verkoop op de radio overal te horen is van de pleisteractie van het Rode Kruis is terug gestart. Steun jouw lokale afdeling. Dus dan weten de mensen dat ook als ze in de auto zitten. En we krijgen heel veel mensen dan bij ons, of aan het kruispunt of aan de winkel, die dan zeggen, we hebben het al gehoord op de radio, we hebben 10 euro al klaar. Het is wel leuk.
22:07 Maar dat is effectief. Ik heb het ook in een supermarkt. Jullie niet, maar collega's dan. En daar waar als je in een supermarkt staat om iets te verkopen, heb ik vaak zoiets van houd me niet tegen. En samen met een man naast mij, liepen we echt op de mensen van het rode kruis af om de pleisters te kopen. Dus dat is echt wel een groot verschil.
Je doet dat gewoon, die pleisters kopen. Dat is een no-brainer.
22:32 Ja, en toch stel ik mij daar soms vragen bij, want inderdaad, het is 10 euro, je krijgt een pleister in ruil. Maar de mensen geven dat graag, omdat het voor het Rode Kruis is.
22:43 Ja. En ik ga ook nu even waar ik trots op ben, want ik heb ze gekocht en gezegd: je mag de pleisters houden. Ah, ja. En dan was die mens echt zo, dat hij echt, die was zo blij, en daar, wat ik daarstraks zei, ik werd dan echt weer zo blij van het feit dat hij zo blij was, dus dacht ik, dubbele win.
23:04 Dat is het eigenlijk ook? Ja. Dus sowieso helpen, doneren, geven blijft een win-win, hè? Ja. Ja. Want dat is wat je in het begin ook zei, Isabelle, als ik die glimlach op het gezicht van de donoren, als ze dan bloed gegeven hebben, dan is het wel duidelijk dat ook al weten ze niet waar dat misschien terechtkomt.
Maar nu weten ze wel dat u tien euro bij de lokale afdeling is. Ja. Ik wist dat ook niet.
23:29 Zijn er mensen die enkel helpen om die pleisters te verkopen als vrijwilliger bij het rode kruis? Nee. Anders ging ik volgend jaar ook eens aan de supermarkt staan.
23:41 Maar dat mag. Ik denk dat ze blij zijn als je je aanmeldt.
Ik denk dat elk afdeling dat wel kan gebruiken om wat extra verkopers. We hebben dit jaar van 1 januari, ben ik al op onze ledenvergaderingen begonnen met zeggen dat de pleisteractie is van 24 april tot 8 mei. Neem maar verlof, iedereen die kan. Dus, ja, er zijn er effectief veel die dat gedaan hebben. En dat heeft voor ons nu ook een enorme meerwaarde betekent, dat we met zoveel vrijwilligers op die eerste 2-3 dagen al aan het verkopen waren van 's morgens tot 's avonds, waardoor al onze 6500 pleisters weg zijn.
24:17 Een nieuwe ziekenwagen voor Waregem-Anzegem. Eigenlijk vind ik dat ook bijzonder boeiend. Hoe dat mensen daar ook een dagje verlof, en dat zal niet de enige dag verlof zijn die ze nemen voor hun vrijwilligerswerk. Dus mensen offeren wel hun vrije tijd op.
Het is vrijwillig, maar het is ook niet vrijblijvend. Het is een engagement dat we vragen, of dat jullie vragen, of in elke vereniging. Dus dat engagement nemen de mensen graag op. En dan denk ik, wat zit er dan daar achter? Wat halen die mensen eruit in het algemeen uit vrijwilligerswerk? Zie jij daar dingen van verschillende misschien heel uiteenlopende redenen waarom mensen vrijwilligerswerk doen?
25:04 Ik denk vooral het feit dat je mensen kan helpen op gelijk welke manier, dat dat de grootste motivator is om het te doen. We hebben mensen die enkel hulpdiensten doen, mensen die zich de uitleendienst wat meer aantrekken, mensen die de bloedinzamelingen doen.
Dat is allemaal verschillend. De mensen die de bloedinzamelingen doen, moeten niet per se een cursus eerst hulp gevolgd hebben. Terwijl je in de hulpdienst zit, dan is dat een vereiste. En dan verwacht je ook, zoals je zegt, het is vrijwillig maar niet vrijblijvend. Als je hulpdienstvrijwilliger wordt, dan wordt er ook verwacht dat je bijkomstige opleidingen volgt om een bepaald niveau van medische hulpverlening te kunnen leveren.
25:51 Dus het helpen van anderen is daar de nummer 1.
25:56 Want inderdaad, de dankbaarheid die je krijgt van de mensen, de voldoening dat je daar al uithaalt. Ik heb eigenlijk, als we zo de rondvraag doen, ook in de cursus eerste hulp, van waarom volg je dit, is dat ook, ja, omdat ik zou kunnen helpen.
Dat is het eerste antwoord dat je altijd krijgt van oudere mensen. Dat komt doordat de kleinkindjes vaak op bezoek zijn. En als er zo'n keer iets gebeurt, dan willen we weten wat we moeten doen. Van jongere mensen, ja, is dat soms van... Ja, mijn oma heeft een hartaanval gehad en ik wist niet wat ik moest doen. Dus, ja, het is meestal wel het helpen van anderen.
26:43 Isabelle, ik weet dat je ook voorzitter geweest bent van een ander vereniging, namelijk van JCI Vlaanderen. Dat is geen hulporganisatie, dat is wel een organisatie waarin mensen ook kunnen groeien. Daar zijn ook nog andere onderliggende motieven.
27:01 JCI was voor mij meer ondernemerschap, maar die persoonlijke ontwikkeling zat daar wel in. En daar zie ik dan zowel die link tussen beide verenigingen. Ik wil altijd maar bijleren en dat kan ik in beide verenigingen. Ik heb ook de eer om lid van het leven te zijn van JCI.
Ik denk, Rode Kruis ga ik zelf bepalen dat ik sowieso lid van het leven ben. Maar die persoonlijke ontwikkeling om altijd maar bij te leren, is het nu over iets medisch of is het nu over ondernemerschap of spreken voor een groep of weet-ik-veel-wat. Dat zit in alle twee daarin. En sowieso op een of andere manier JCI is ook gericht op iets terug te doen naar de gemeenschap toe. Dus ook daar terug, die link. Ja, er moet altijd wel een link zijn naar anderen toe. En het egoïstische eraan is dan die persoonlijke ontwikkeling. Dat is allemaal mooi meegenomen als het maar dient om anderen te helpen.
28:10 Vrijwilligheid kan enkel duurzaam zijn, denk ik, als je er inderdaad voor jezelf ook iets uithaalt. Je kunt je niet vrijwillig inzetten voor iets waarin je niet gelooft of waar je geen energie van krijgt.
Als mensen zeggen, vrijwilligerswerk is niets voor mij, dan heb je misschien de juiste vereniging nog niet gevonden.
28:30 Maar het moet per se vrijwilligerswerk zijn, want bijvoorbeeld al die mensen die bloed doneren, die geven, zonder dat dat echt onder de noemer vrijwilligerswerk valt.
28:43 De laagste drempel van doneren is financiële steun. En op zich is dat voor sommigen ook al een drempel, maar dat kun je doen vanuit uw zetel. En toch heb je ermee geholpen.
Als er ergens een ramp gebeurd is en er wordt via het Rode Kruis geld ingezameld, dan gaat dat ook naar die mensen daar ter plaatse om te helpen, om daar geneesmiddelen te krijgen, om er andere middelen te krijgen, om te zorgen dat die geholpen worden. Dus als je dat beseft en je gewoon geld stort, dat op zich is ook al heel wat. Ik ben nog aan het denken over dat vrijwilligerswerk. Er bestaat heel veel vrijwilligerswerk. Vorige week donderdag ben ik naar een diner geweest waar eigenlijk de opbrengst van het diner geschonken werd aan een organisatie die enkel en alleen met vrijwilligerswerk, die mensen met jongdementie steunt. Dat is ook weer een vrijwilligersvereniging dan, waar er heel veel werk in kruipt . Er zijn toch nog veel meer vrijwilligers in ons land dan we zouden denken.
29:56 En toch zijn er ook veel organisaties die uiteindelijk zeggen, we hebben niet voldoende vrijwilligers. Dus nu met de wetenschap dat je gelukkiger, gezonder en beter welbevinden hebt als je die tijd, je aandacht, beperkt of onbeperkt geeft, dan denk ik dat het een mooie motivatie is om toch iets te doen op één of andere manier.
Je zegt voor mij is dat bijna een fulltime job naast mijn job, maar dat hoeft daarvoor niet altijd zo superveel te zijn. Dat kan ook af en toe eens zijn. Begin dan met bloed geven.
30:38 Dat is één keer om de drie maanden, dat is vier keer per jaar.
30:41 Kan iedereen die opleiding bij jullie volgen zo die eerste hulp? Ik kan mij inbeelden, als heel veel mensen dat doen, dat dat ook gewoon jullie helpt. Hoe meer mensen weten hoe ze eerste hulp moeten toedienen, hoe beter voor de maatschappij, en dat is ook geven.
30:57 Zeker. We worden ook gevraagd door de stad en gemeente om opleidingen te komen geven voor de burger. We hebben eigenlijk zodanig veel leerstof dat we kunnen meegeven. Dat we altijd wel bezig blijven daarmee.
En dat is een van de doelstellingen van het Rode Kruis. Dat zit zelfs in de missie . De mensen zelfredzaam maken. Dat hoort daarbij.
31:27 Ik ben geboren en getogen in Duitsland. Ik heb in Duitsland ook mijn rijbewijs gehaald. Om in Duitsland een rijbewijs te krijgen, ben je verplicht om een volledige dag opleiding EHBO te volgen.
31:37 Ik vind dat eigenlijk niet zo slecht. Ik kan dat niet. Dat is niet goed, hè? Ik ga dit volgen bij het Rode Kruis.
31:44 Ik ben ervan overtuigd dat ze hier ook cursussen organiseren.
31:46 Ja, waarschijnlijk. In Antwerpen. Ik denk het ook.
31:49 Dat is het goede voornemen van Joy. Misschien moet je dat in de shownotes zetten.
31:53 Waar je dat kunt doen.
31:56 We gaan heel wat links voor bloeddonaties, plasmadonaties, eerste hulp cursus in de shownotes zetten. Daar word jij weer blij van, hè?
32:05 Ja, zeker. Ik ga al die linkjes in de shownotes zetten. Hebben jullie een aparte website of is het gewoon het Rode Kruis?
32:13 Het beste is rodekruis.be, en daar dan, als je interesse hebt in bloed geven, dan kan je doorklikken op geef bloed en dan kan je alle data van de bloedinzamelingen per postcode terugvinden.
32:25 En ook voor de lessen?
32:27 Ook de opleidingen staan daarop, eigenlijk alles wat je kan betekenen als burger voor het Rode Kruis, kan je daarop vinden.
32:34 En dan moet je dat doen. Zoals Goran daarnet vertelde, ga met iemand samen, zoek de gezelligheid op en misschien krijg je een hele nieuwe vriendenkring.
32:46 En dat geldt niet enkel voor de bloedinzamelingen. Dat kan even goed voor een cursus eerste hulp zijn, want ook daar komen heel veel vriendengroepen samen naartoe om een avondje eerste hulp aan te leren.
32:55 Werken aan positieve relaties. Check.
32:59 Voilà, ik denk dat we dan ongeveer rond zijn voor vandaag.
We gaan nog even ons kleine gelukje. Isabelle, wil jij van start gaan met jouw kleine gelukje?
33:11 Zeker. Ik had het eigenlijk net al een stukje verklapt, omdat het aan bod kwam. Maar door de pleister verkoop die onlangs plaatsvond, ben ik zo even terug blijven stilstaan bij wat we eigenlijk doen. En na 24 jaar vrijwilliger zijn, is dat voor mij vanzelfsprekendheid geworden.
Maar de dankbaarheid die ik heb mogen ervaren van de mensen die 10 euro al klaar hadden om die pleister te kopen, dat was enorm. Ik was daar na die eerste dag al ondersteboven van. Allee, hoe kan dat nu? Dat wij zoveel betekenen voor die mensen. Ja, je staat er gewoon niet meer bij stil als je dat al zo lang doet. Maar als je dan verder denkt, ja, inderdaad bloed geven, je kunt er een mensenleven mee redden, een cursus eerste hulp volgen, je kunt er een mensenleven mee redden, zelf vrijwilliger zijn, bij het Rode Kruis, je kunt er een mensenleven mee redden. Dus achteraf bekeken snap ik het wel, maar voor mij was het geen klein geluk. Het was eerder een groot geluk je zelfs. De dankbaarheid mogen ervaren van de mensen, dat doet enorm veel deugd.
34:21 Dus ook een oproep. Om meer dankbaar te zijn voor iedereen. Ik vind dat ook zo'n mooie missie. Dat komt in een andere aflevering ook aan bod.
Dat we meer connectie met elkaar mogen zoeken. En dat is daar zeker ook een, het uit te spreken. Mooi. Mijn klein gelukje, dat lijkt zo heel klein. Ten opzichte van wat Isabelle nu verteld heeft. Maar ik was gisteren enorm blij. Ik heb mijn eerste aardbeien geoogst uit mijn tuin. Ik word daar zo blij van.
Ik vind dat altijd zo ongelofelijk hoe dat uit zo'n mini-plantje opeens vruchtjes komt. En ik word dan zo blij. Die zijn zo fel, rood en glanzend. En dat die mindful dingen ruiken en voelen. Ik word daar helemaal blij van. Ze waren keilekker.
35:11 Mijn klein gelukje was vorige week woensdag toen het zo enorm warm was. En ik zat op de tram. De zon scheen, de raampjes waren open. En ik hoorde het geluid, de rumoer van de stad. En ik dacht, oh, zie mij hier leven. Dat is toch zalig.
Voilà. Dan zijn we er weer voor vandaag. Zullen we nog een paar mensen bedanken?
35:35 Ja, we gaan beginnen met Isabelle. Dank je wel om je kennis en ervaring te delen. Maar ook dank je wel voor de tijd en energie. Die steekt eigenlijk in ons allemaal. Daarvoor een hele grote... Dank je wel daarvoor. Ja, en ook onze gelukszoeker Goran. Die keihard zijn best heeft gedaan op zijn manier ook. Absoluut. En dus gaan andere mensen blijven meenemen, heeft hij gezegd. Ja, blijven mensen meenemen naar bloedinzamelingen en zo verder. Dat vind ik echt fantastisch. Kijk wat een ambassadeur.
36:10 En dan nog zo vaak. Dat is ongelofelijk. Ook bedankt aan Humgy, de locatie waar we onze podcast mogen opnemen. En onze vrienden van Pavlov, waarvan we het materiaal mogen gebruiken. En bedankt luisteraar om alweer te luisteren naar deze aflevering en om ons een mooie rating te geven. En als je het nog niet hebt gedaan, kun je het nu nog doen.
36:34 En we zijn ook altijd nog op zoek naar gelukszoekers. Dus wil jij voor ons acties uittesten om zelf gelukkiger te worden? Dan mag je surfen naar onze website opgoedgeluk.org en doorklikken naar word gelukszoeker.
36:47 Yes. Voilà, we zijn klaar. Tot over twee weken.
36:51 Tot binnenkort.
36:52 Bye bye.
Bloed geven Rode Kruis, Doneren en geluk, Vrijwilligerswerk Rode Kruis, Isabelle Boekaert, Pleisteractie Rode Kruis, Bloeddonatie Vlaanderen, Hoe begin je met vrijwilligerswerk, Geluk en positieve psychologie, Vrijwilligerswerk voordelen, Bloeddoneren bedrijven, Betekenisvol leven, Eerste hulp cursus Rode Kruis, Positieve psychologie in de praktijk, Doneren zonder iets terug te verwachten, Hoe vrijwilligerswerk bijdraagt aan je welzijn.
